Opinión




Una iniciativa empresarial con sentido y madurez en Pontecesures.

En el propósito de sus dueños al relanzar de nuevo una sala de fiestas que fuera famosa en todo el ámbito comarcal compostelano, Chanteclair, hay un no desmentido sentimiento de nostalgia por el esplendor de otrora y también de gratificación íntima de parte de quienes, acaso, disfrutaron de sus momentos juveniles más felices entre las cuatro paredes de sus instalaciones. Ahora se proponen el relanzamiento de la sala desde esa carga de nostalgia, pero con el buen raciocinio de propiciar que la diversión de cada madrugada no acabe en la forma dramática en que acaban muchas otras. Por ello, y siguiendo la feliz iniciativa que supuso la implantación de los Noitebús amparados por la Xunta de Galicia, los dueños de la sala proponen su particular servicio de autobuses totalmente gratuito, con el elogiable añadido de ofertar una copa gratis a quienes hagan uso de ese transporte colectivo. Una forma de estimular el uso de este eficaz y tranquilizador medio de despalzamiento. Par los nostálgicos, que cantaba el tango, y siguiendo lo que aparece ya como el resurgir de la moda, el vinilo volverá, según dicen sus propietarios, a cobrar el protagonismo de otrora, ahora que parece que el CD va perdiendo adictos. Todo un regreso a la música y costumbres de los viejos ochenta.

Artículo “Rosas”. TIERRAS DE SANTIAGO, 23/09/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Movida cesureña , Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
7 Votes | Average: 5 out of 57 Votes | Average: 5 out of 57 Votes | Average: 5 out of 57 Votes | Average: 5 out of 57 Votes | Average: 5 out of 5 (7 votos cunha media de: 5 sobre 5)


Transportes.

Hace bien el PP pidiendo un estudio serio del transporte en la comarca. Pero de nada sirve ese esfuerzo si después el gobierno de turno, sea del color que sea, reparte los presupuestos pensando más en los cuatro años que tiene que rentabilizar políticamente que en los intereses a largo plazo de los contribuyentes.

Columna “Mar de fondo”. LA VOZ DE GALICIA, 21/09/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
9 Votes | Average: 4.11 out of 59 Votes | Average: 4.11 out of 59 Votes | Average: 4.11 out of 59 Votes | Average: 4.11 out of 59 Votes | Average: 4.11 out of 5 (9 votos cunha media de: 4.11 sobre 5)


Un ferrocarril que cambió poco en 135 años.

El ferrocarril cumple 135 años en Galicia. Lejos queda aquel 15 de septiembre en que la locomotora cubría la distancia entre Cornes y Carril. Pero ¿qué avanzamos desde entonces? Poca cosa, la verdad. Y los cambios con que amenazan no serán nada positivos. Habría que aprovechar esta fecha para reivindicar el tren de cercanías cuya ruta coincide con la de hace 135 años. De no aprobar ese servicio, el ferrocarril quedará en desuso ya que parece que sólo sirve para distancias largas. Además, para los cambios no tienen en cuenta a los usuarios.

Carta de Ramón Rial (Pontecesures) al director de TIERRAS DE SANTIAGO. 16/09/08.

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
11 Votes | Average: 4.27 out of 511 Votes | Average: 4.27 out of 511 Votes | Average: 4.27 out of 511 Votes | Average: 4.27 out of 511 Votes | Average: 4.27 out of 5 (11 votos cunha media de: 4.27 sobre 5)


Carta del padronés Juan Otero Fontán sobre las Agrupaciones Socialistas.

En el 37 congreso del PSOE, según un medio de comunicación nacional, figuraba el borrador de la ponencia de organización elaborada por el ex secretario de Organización, José Blanco, dentro de la ponencia marco, que coordina Jesús Caldera. Un plan de modernización de sus agrupaciones para poner frente a ellas a militantes para relacionarse con los ciudadanos de su entorno y hacerles llegar las propuestas del PSOE.

Celebro que mi partido se preocupe por mejorar la coordinación y la eficacia de las agrupaciones para poner frente a ellas a militantes para relacionarse con los ciudadanos de su entorno y hacerles llegar las propuestas del PSOE. Celebro que mi partido se preocupe por mejorar la coordinación y la eficacia de las agrupaciones, para que éstas puedan ayudar e incluso resolver muchos problemas que sufren los ciudadanos, sobre todo en materia de información.

Pero para que esto funcione es necesario que los responsables políticos de las agrupaciones sepan escuchar y estar con la gente, que cuenten con la participación de la militancia, que estén dispuestos a compartir la toma de decisiones, que tengan interés en coordinar equipos humanos, que tengan la voluntad de crear un plan de trabajo, que el grupo municipal y la comisión ejecutiva trabajen coordinadamente, que haya confianza y sinceridad abierta en la comunicación, dar coherencia a las posiciones políticas, saber transmitir las ideas y responsabilidad, competencia y compromiso en la construcción del partido y su funcionamiento.

Creo que mientras no exista una estructura que contemple estos elementos, algunas agrupaciones seguirán teniendo problemas de comunicación con los ciudadanos y su papel dentro del partido será decorativo. Como dijo recientemente Barack Obama, tenemos un grupo de gente muy inteligente, creo que saben diez veces más que nosotros sobre los detalles de cada tema, pero hay que tener suficientes conocimientos sobre las opciones que se te ofrecen y tener el juicio adecuado para tomar decisiones.

Carta al director de “EL CORREO GALLEGO”, 13/09/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Política , Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
9 Votes | Average: 4.56 out of 59 Votes | Average: 4.56 out of 59 Votes | Average: 4.56 out of 59 Votes | Average: 4.56 out of 59 Votes | Average: 4.56 out of 5 (9 votos cunha media de: 4.56 sobre 5)


Neogaleguistas.

Danme noxo estes novos galeguistas: os que din “os galegos/as”, os “cacos” e as “cacas”, os “gilipollos/as”. Estes son os finos que cando falaba galego na escola me chamaban pailán e aldeano.

Mensaxe dun anónimo publicado en “LV. De luns a venres”. 11/09/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Educación , Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
36 Votes | Average: 3.22 out of 536 Votes | Average: 3.22 out of 536 Votes | Average: 3.22 out of 536 Votes | Average: 3.22 out of 536 Votes | Average: 3.22 out of 5 (36 votos cunha media de: 3.22 sobre 5)


El tren de nuestra memoria.

Pródigo en importantes efemérides para la comarca y Galicia se ha vuelto este septiembre postvacacional, que dejó en las viejas hojas de los calendarios que le precedieron noticia del esfuerzo y capacidad creadora del hombre en su permanente afán de propiciar la movilidad entre pueblos, gentes y mercancías.

Hace 135 años, que se cumplen el lunes próximo, iniciaba andadura el primer tren que circulaba por Galicia, entre Cornes y Carril, en el aún no resuelto afán de Compostela de acercarse al mar. Era 1873. De recordarlo se ha encargado la Fundación Cela a través de un muy documentado monográfico en El Extramundi, en honor y memoria de la familia Trulock y de las personales querencias de su ilustre miembro el nóbel padronés. Al lado de la Fundación, en Iria, duerme su sueño de olvidos la vieja máquina Sarita, abandonada a su suerte desde el desprecio oficial. Apenas diez años después, como se acaba de conmemorar en Monforte, abría ruta con la meseta la nueva línea Palencia-A Coruña. Para festejarlo, una vieja máquina de vapor, la Mikado, desanduvo el tiempo para reavivarlo en el recuerdo de cuandos acudieron a la celebración.Ayer mismo, lunes, día 8, otra efeméride ferroviaria vino a llenar el calendario. La que recuerda que hace cincuenta años, en 1958, el tren completó desde Carballiño a Santiago la ruta que se iniciara el año antes entre Puebla de Sanabria y la provincia ourensana. Por las más próximas tierras de Vedra y como origen de este último evento, la celebración se sustanció en el recuerdo y homenaje a quienes dieron vida a una excepcional obra de ingeniería civil, de las muchas de que están jalonados los tres caminos de hierro, el puente de Gundián, en perpendicular de más de 80 metros sobre las aguas del Ulla.

Los tres ejes-caminos dieron vida a la articulación de este país y lo abrieron al progreso y a la modernidad, antes como ahora, no sin demoras y agravios. Hoy, ahora, ni siquiera merece el recuerdo oficial

Pero hay en los extraordinarios ejemplos de obra civil que fueron precisos, así como en el paisaje de la memoria que los años transcurridos han ido marcado de forma indeleble, y aún y sobre todo en el no resuelto problema de movilidad entre las ciudades y villas cercanas elementos más que suficientes como para que los viejos trenes de nuestra infancia no tengan que sucumbir a la aparición de un particular AVE que ni va a resolver todos los problemas ni, acaso, ha sido meditado en función de la mejor conveniencia para este territorio. Porque, además, no tienen por qué ser incomplatibles el AVE y los cercanías.

Por Juan Salgado. TIERRAS DE SANTIAGO, 09/09/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
8 Votes | Average: 4.5 out of 58 Votes | Average: 4.5 out of 58 Votes | Average: 4.5 out of 58 Votes | Average: 4.5 out of 58 Votes | Average: 4.5 out of 5 (8 votos cunha media de: 4.5 sobre 5)


Un tiempo loco.

Los arousanos están asistiendo este verano a una climatología variables hasta el punto de que ayer se han podido ver granizadas extraordinarias y trombas de agua acompañadas de abundante aparato eléctrico. Incluso, unos vecinos de Valga aseguran haber sido víctimas, hace unos días, de un tornado que provocó graves daños en viviendas, cosechas e incluso verjas de la zona. Quizás no estemos siendo víctimas del cambio climático, pero lo que está claro es que el comportamiento de la metereología es, cuando menos, irregular e inestable. Camino de agotar el mes de agosto, no es normal que las Rías Baixas estén cada dos o tres días sufriendo el azote de la lluvia y un mal tiempo que alterna con altas temperaturas y un bochorno insoportable. ¿Estarán los dioses molestos por algo?.

Editorial de “DIARIO DE AROUSA”. 30/08/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
4 Votes | Average: 5 out of 54 Votes | Average: 5 out of 54 Votes | Average: 5 out of 54 Votes | Average: 5 out of 54 Votes | Average: 5 out of 5 (4 votos cunha media de: 5 sobre 5)


Olimpismo padrónes.

O reto de Pekín lévanos a deslumbrar uns loureiros que entroncan de súpeto co mundo olímpico que entra en territorio da lenda local. Ca venia de Confuncio, no se trata dun conto chinés. Dous senlleiros deportistas, pequenos deuses do Olimpo na terra de Rosalía e Cela. Artellar un decorado cos piveteiros de México (1968) e Sidney (2000) resulta gratificante, cando o par de protagonistas e figurantes teñen o seu berce familiar no municipio, arredor de Extramundi e de Iria Flavia.

Con idiosincrasia antagónica, pola idade, sexo, modalidade, teñen unha enriquecedora traxectoria de éxitos transformadas en vitorias. O mundo xeórxico dos pedais e tubulares mergullou no mítico club Ciclista Padronés, onde aflorou José Angueira, cunha primeira bicicleta feita pola sabia man do mecánico Julio Angueira O Saleiro, que alternaba coa da marca Macario. Un ciclista sobranceiro, con máis dun centenar de probas gañadas a nivel doméstico, nacional e estranxeiro. Campión de España de pista, de Galicia en fondo, presente no Tour do Porvenir, etapas nas voltas a Palencia, Cantabria, Lleida; con Rafa Carrasco estivo no Picadero-Damm de Mataró xunto a Miró, Suñol e Medina; en Galicia, con Liñeiras, Barros e Carballo.

Douto lado unha nadadora que por cousas do azar naceu –o pai era funcionario de ensino– na poboación murciana de Molina de Segura. Paula Carballido xogou entre as augas da Manga do Mar Menor e os ríos Sar e Lérez. Recordman de España en 400 libres, presenza nos europeos de Istambul e Helsinqui; Mundiais, Universíadas, e varios campionatos galegos. Ámbolos dous santo e sinal do dream team da comunidade galega, que a través de estradas, velódromos e piscinas puxeron o listón moi preto do mesmo Martín Bahamonde e Lerrija Latymna. Co peculiar modestia que amosan, desmitificaron a súa presenza nestes universais eventos.

O reto de Pekín lévanos a deslumbrar uns loureiros que entroncan de súpeto co mundo olímpico que entra en territorio da lenda local. Ca venia de Confuncio, no se trata dun conto chinés. Dous senlleiros deportistas, pequenos deuses do Olimpo na terra de Rosalía e Cela. Artellar un decorado cos piveteiros de México (1968) e Sidney (2000) resulta gratificante, cando o par de protagonistas e figurantes teñen o seu berce familiar no municipio, arredor de Extramundi e de Iria Flavia.

Columna “Dende o Espolón” de Masito Beiró, pintor e escultor.
TIERRAS DE SANTIAGO, 26/08/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Deportes , Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
6 Votes | Average: 5 out of 56 Votes | Average: 5 out of 56 Votes | Average: 5 out of 56 Votes | Average: 5 out of 56 Votes | Average: 5 out of 5 (6 votos cunha media de: 5 sobre 5)


A loita polo tren

A loita polo tren de proximidades tampouco “para” na estación de Portas e á mesma súmanse Cesures, Catoira, Vilagarcía e Padrón. En máis dun comentario xa temos manifestado que so sería coa unión de todos os concellos coas súas bisbarras respectivas afectadas pola pretendida supresión do “noso” tren, a maneira de facer forza.

Non era suficiente coas máis que xustas protestas dos veciños de Portas coa súa plataforma “salva o tren” ao fronte como se está a ver.Por eso tamén en Vilagarcía xa hai grupos que levantaron a voz pedindo a aquel Concello que neste senso adopte unha postura eficaz. E tamén en Catoira se mostra inquedanza entre os veciños. O mesmo que en Pontecesures e Padrón. Xa é sabido aquel dito de que “cando as barbas do teu veciño vexas cortar, etc.. Pero había que esperar tanto para darse conta da necesidade de unir forzas nesta loita que con tanto entusiasmo e paixón comezou a plataforma “salva o tren”?

Desde o comezo da campaña , sempre insistimos no interese en común que debía prevalecer en todas as localidades do percorrido. Sen localismos nen diferencias de clase ningunha, fixando coma único protagonista o tren. Ese tren de proximidade que se fai cada vez máis indispensable en tan poboada e ampla zona .

E ben, esperemos que omenos agora se cumpra o de “máis vale tarde que nunca”.

José Castro Cajaraville. TIERRAS DE SANTIAGO, 18/08/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
7 Votes | Average: 4.43 out of 57 Votes | Average: 4.43 out of 57 Votes | Average: 4.43 out of 57 Votes | Average: 4.43 out of 57 Votes | Average: 4.43 out of 5 (7 votos cunha media de: 4.43 sobre 5)


Salvar o tren.

Carta de José Ramiro Paz Tarrío, veciño de Catoira, no “DIARIO DE AROUSA”. 16/08/08

Diante da intención do Ministerio de Fomento de sumprimir a actual vía férrea naqueles tramos que non coincidan co novo trazado do Tren de Alta Velocidade (TAV), deixando sen servizo ferroviario a moitos pobos (Portas, Catoira, Pontecesures, Padrón…), un grupo de persoas estamos tentando crear un novo colectivo de apoio á Plataforma “Salva o Tren”, para a defensa do mantemento e mellora das vías actuais, como primeiro paso dunha demanda máis ampla e de futuro como é a construción dun verdadeiro tren de proximidade que una e vertebre Galiza e a dote dun servizo economicamente asequible e ambientalmente sostible. Un tren do pobo que dea servizo interno ás dúas grandes área metropolitanas que se están a conformar (Vigo-Pontevedra-Morrazo-O Salnés e A Coruña-Ferrol-Santiago-Carballo) e tamén as una entre si.

Nunha época de profunda crise económica e enerxética, na que tanto o prezo do petróleo como das materias primas se dispara; cun crecemento exponencial do parque de vehículos e das conseguintes vías de comunicación, nunca suficientes; nun tempo de dificultades para circular e aparcar, e de numerosos e tráxicos accidentes coas consecuencias xa por todos coñecidas, este grupo estima que non se pode permitir que desmantelen unhas vías e nos deixen sen un medio de transporte colectivo, público, non contaminante e comparativamente máis barato.

Nós non estamos en contra do TAV, pero estamos a favor de que se conserven as actuais vías, así como de que se tomen medidas que favorezan o seu uso por parte das persoas dos pobos por onde discurren (máis estacións, mellores conexións, servizos máis frecuentes, fidelización dos usuarios mediante sistemas de bonos e de billete único, aparcamentos gratuitos nas estacións…).

As accións que este grupo de catoirenses está a levar a cabo son as seguintes:

1) Informar e implicar á cidadanía na defensa e mellora deste medio.

2) Posta en práctica dunha campaña de recollida de sinaturas (xa levamos recollidas máis de mil).

3) Creación dun novo colectivo de apoio á Plataforma “Salva o Tren” de Portas, cos que nos solidarizamos.

4) Facer chegar ás distintas institucións e formacións políticas esta demanda.

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Sociedade , Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
10 Votes | Average: 4.6 out of 510 Votes | Average: 4.6 out of 510 Votes | Average: 4.6 out of 510 Votes | Average: 4.6 out of 510 Votes | Average: 4.6 out of 5 (10 votos cunha media de: 4.6 sobre 5)


O tren é necesario para Catoira.

Artículo en “DIARIO DE AROUSA” de Nando Casal, Voceiro do BNG en Catoira publicado o 14/08/08.

A razón desta carta, é dar a miña opinión sobre o mantemento do servizo de tren no Baixo Ulla; opinión que coincide coa de moitos veciños e veciñas de Catoira, posto que xa temos recollidas máis de mil sinaturas na defensa do tren de proximidade.

Hai máis de 130 anos que Catoira e outras vilas do Baixo Ulla veñen disfrutando dun servizo público ferroviario. Agora, coa chegada da alta velocidade do “Eixo Atlántico”, parece que en vez de mellorar ese servizo ,o que vai ocorrer, se entre todos non o evitamos, é que imos perder o tren.

Mentras que en Europa, dende hai moitos anos, se ven potenciando o servizo de tren, no estado español menospreciouse o transporte ferroviario. Agora, os nosos gobernantes queren recuperar o tempo perdído, centrándose na alta velocidade. No que atinxe a Galiza, o “Eixo Atlántico” é a conexión coa meseta. Pero en vez de potenciar en paralelo os servizos de proximidade, como sería lóxico, non só non se potencian, senón que se pretenden desmantelar os poucos que hai, aducindo que non son rendibles economicamente e privando deste xeito a moitos cidadáns dun servizo público imprescindible nos tempos que veñen.

O encarecemento dos combustibles, o acceso ao consumo dos mesmos de países emerxentes, que aumentarán moito a súa demanda, fan pensar que o prezo dos carburantes non vai voltar aos niveis de hai uns anos, polo que temos que ir tomando concencia de que non imos poder utilizar tan “alegremente” o coche particular. Teremos entón que demandar a posta en servizo de transportes colectivos públicos e asequibles ­autobuses urbanos, interurbanos e, fundamentalmente, o tren­.

Nestes intres, de Catoira a Santiago en tren tárdase en chegar trinta minutos, o mesmo que se vas en coche pola autopista, resultando a viaxe en tren máis económica, máis segura, máis cómoda e menos contaminante co medio ambiente. Se non utilizamos máis o tren, é porque as frecuencias son inadecuadas e tamén, porque desde as administracións públicas non se fomenta o uso deste servizo.

Para Catoira é fundamental o mantemento da actual vía. Se a levantan, quedaremonos sen servizo de tren, xa que o da Alta Velocidade non contempla, nin é posible, que faga unha parada na nosa vila. Tanto eu coma varios compañeiros do BNG de Catoira, apoiamos á plataforma “Salva o Tren”, que ten como obxectivo prioritario manter o tren de proximidade. Perder ese tren sería perder o tren da historia e un retroceso para o noso desenvolvemento.

Parece lóxico pensar que dentro de pouco tempo a Xunta asuma as competencias dos servizos ferroviarios no noso país, como está ocorrendo noutras zonas do estado, polo que levantar as actuais vías sería un contrasentido.

Penso que os responsables políticos que representamos nos concellos á nosa veciñanza, debemos buscar o mellor para o noso pobo, pero tamén temos que pensar en clave de país. Somos moitas as persoas que pensamos que unha das mellores maneiras de achegar unhas vilas a outras, de ir vertebrando o territorio, é abrindo novos camiños de ferro e, por suposto, non desmantelar os existentes, máis ben potencialos, coordinalos coas liñas dos buses, dando bos servizos e fomentando desde as administracións o uso do transporte público.

Quero mostrar a miña solidariedade co pobo de Portas, que xa está a padecer a supresión dese servizo, e animalos a continuar na súa loita. Tamén quero agradecer a todas as persoas de Catoira e bisbarra que asinaron o manifesto en defenda do tren de proximidade. Entre todos e todas conseguiremos que Catoira e a nosa comarca non perdan o tren.

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
10 Votes | Average: 4.6 out of 510 Votes | Average: 4.6 out of 510 Votes | Average: 4.6 out of 510 Votes | Average: 4.6 out of 510 Votes | Average: 4.6 out of 5 (10 votos cunha media de: 4.6 sobre 5)


Los políticos no entienden del tren porque no lo usan.

Los políticos no entienden del tren porque no lo usan
Leo con asombro lo que sucede con el tren y por mucho que me esfuerzo no lo entiendo. Llega la alta velocidad y las localidades más pequeñas se quedan sin servicio de tren. ¡Y aún habrá quien diga que esto es progreso! Me parece lamentable que a los políticos se les llene la boca diciendo que miran el bien del ciudadano y después te encuentres con actuaciones como esta. Quizá lo que buscan es que las ciudades tengan cada vez más habitantes y que las zonas más rurales acaben despobladas. O intentan que la playa de Vilagarcía esté menos concurrida. Quién sabe lo que quieren. Lo que sí está claro es que no entienden de las necesidades de las minorías. Su lucha está en buscar el voto fácil con decisiones que benefician a mucha gente. Los demás no contamos. ¿Es tan complicado habilitar un tren de cercanías para unir Compostela con Vilagarcía o es que ese tipo de transporte está reservado sólo para Madrid o Barcelona? Desde el Ministerio de Fomento ya pueden decir lo que quieran y echar mano de las justificaciones más rebuscadas, pero una cosa está clara: a los gallegos nos tratan como a ciudadanos de tercera, aunque Touriño diga que estamos a lomos de la modernidad. Claro que ni la ministra ni Touriño viajan en tren ni tienen pensado hacerlo.

Pedro Martínez (Pontecesures)
TIERRAS DE SANTIAGO, 12/08/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
9 Votes | Average: 5 out of 59 Votes | Average: 5 out of 59 Votes | Average: 5 out of 59 Votes | Average: 5 out of 59 Votes | Average: 5 out of 5 (9 votos cunha media de: 5 sobre 5)


Situación anómala en la piscina de Padrón.

Desde comezo do actual mes de agosto, as queixas e protestas dos usuarios que acoden a piscina municipal ,¿climatizada?, se suceden día tras día a causa do estado da auga demasiado fría.

Nembargantes, o persoal que atende os servicios na mencionada piscina padronesa non da máis resposta de que seguen as normas da empresa e aí queda todo, mentres as críticas extensivas ao Concello padronés seguen en aumento especialmente do sector das persoas maiores, moitas das cales acoden a facer natación por prescrición médica a causa de problemas de espalda e outros.

Os comentarios xiran en torno a idea de que, como estamos no verán, se pretende economizar consumo para manter a auga en condicións adecuadas, mais a cuestión é que a anómala situación está plantexando a algúns usuarios darse de baixa e desprazarse a algunha piscina de outra localidade cercana.

O cal non deixaría de ser un trastorno que os usuarios que satisfacen unha cuota, moitos deles durante todo o ano, non deberían ter que sufrir, polo que se espera que a empresa solucione o problema para ben de todos.

Carta ao Director de “TIERRAS DE SANTIAGO” de José Castro Cajaraville. 12/08/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
7 Votes | Average: 4.43 out of 57 Votes | Average: 4.43 out of 57 Votes | Average: 4.43 out of 57 Votes | Average: 4.43 out of 57 Votes | Average: 4.43 out of 5 (7 votos cunha media de: 4.43 sobre 5)


O tren de cercanías no Baixo Ulla.

O primeiro camiño de ferro en Galicia foi o tramo Santiago-Carril, inaugurado en setembro de 1873. Por desgraza, esta liña non mellorou e, como todo o que non se renova, morre, que é o que lle toca a esta infraestrutura. Hai sen embargo nostálxicos que queren que nada cambie, que sigamos tendo un tren anticuado, un museo. O tren debe ser un medio de transporte seguro, económico e rápido. A rapidez é fundamental e esta non se consegue se pretendemos parar en cada lugar. Os municipios citados teñen unha poboación de 21.720 habitantes e unha superficie de 125 quilómetros cadrados o que dá idea da súa dispersión para que pensemos no tren como medio de transporte a non ser que pensemos nun metropolitano, sobre o que neste caso sobran comentarios.
Este tren impide que Valga se abra ó río Ulla e teñamos que soportar unha servidume de paso sen prestación algunha, por non ter estación nin apeadoiro. O que deben facer os dirixentes políticos dos catro concellos é mellorar o transporte público moi deficiente, e este non se consegue con un tren-tran público senón con un tren de cercanías do século XXI que aproveite o novo trazado. Debemos pedir que o tren pare en Catoira e potenciar a futura estación de Padrón commo estación para Valga, Pontecesures e Padrón e deixarnos de mirar para o ombigo; mellorar as infrastruturas para que os residentes nesta zona dispoñan dun transporte por estradas que os sitúa a dez minutos da estación de Padrón ou Catoira; debemos pedir que a vía actual Padrón-Catoira se desmantele, e desta forma, suprimir os pasos a nivel sen gastar un céntimo: debemos preguntarlle ao Ministerio de Fomento porque ADIF asina un convenio co Concello de Valga para suprimir cinco pasos a nivel no que se comprometeron moitos centos de miles de euros se para o 2012 vai estar terminado o novo trazado e quedará o existente fóra de servizo; debemos pedirlle a ADIF que extreme a seguridade nos pasos a nivel ata que desaparezan; debemos dicirlle aos responsables de Medio Ambioente que a liña actual ao seu paso por Valga bordea zonas da Rede Natura e pedirlle que aboguen pola súa supresión; debemos deixarnos de pedir paradas en Vilarello; debemos pedir a Fomento que a electrificación da nova liña sexa unha realidade en 2012 e que melloren as comunicacións co porto de Vilagarcía; debemos os homes e mulleres de Valga manifestar publicamente a nosa opinión sobre a supresión ou conservació da vía actual.

Antonio Rodríguez Touceda, Voceiro do BNG en Valga.

“Buzón del lector”. LA VOZ DE GALICIA

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
5 Votes | Average: 2.6 out of 55 Votes | Average: 2.6 out of 55 Votes | Average: 2.6 out of 55 Votes | Average: 2.6 out of 55 Votes | Average: 2.6 out of 5 (5 votos cunha media de: 2.6 sobre 5)


Quejas sobre RENFE.

El servicio de cercanías de Renfe no deja de ser motivo de crítica y preocupación por parte de los usuarios. Cuando se habla del tema del tren de cercanías se esgrime la falta de rentabilidad del servicio y cuando no, de la necesidad de dar paso al progreso a través de la eliminación de estaciones o apeaderos bajo el pretexto de la puesta en servicio del ansiado AVE. Ahora, resulta que a Renfe le sobran usuarios y los viajeros de trayectos intermedios entre las grandes urbes se ven condenados a ver pasar el tren por delante de sus narices sin poder cogerlo porque no hay plazas vacías. Im-presionante, que diría Jesulín de Ubrique. No es de extrañar que el personal se enfade y lleve a cabo actos de insumisión ciudadana como la protagonizada por 15 jóvenes de Cesures que fueron en tren a Vilagarcía y no tenían plaza de vuelta. ¡País…!

Editorial de “DIARIO DE AROUSA”. 06/08/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
6 Votes | Average: 4.33 out of 56 Votes | Average: 4.33 out of 56 Votes | Average: 4.33 out of 56 Votes | Average: 4.33 out of 56 Votes | Average: 4.33 out of 5 (6 votos cunha media de: 4.33 sobre 5)


O Santiaguiño do Monte en Padrón.

Tempos de mudar. Atrás soan campás de alalás e berros de ancestrais patrias que se converteron da noite para a mañá ,en realidades de afirmacións da lingua e costumes. Aderezos sine die materializados no monte San Gregorio, a capela e fonte artellada polo báculo do Santo Apóstolo a carón da Raíña Lupa. Visitantes senlleiros, a xeito de peregrinos, con bordóns, cunchas e sandalias de coiro arrescendendo polas escaleiras, entre viacruces na pedra do Convento dominico e cheiro pulcro das mimosas amarelas, que actúan de acólitos, para erguer o Santo do altar baixo o Pedrón parroquial.
Bispos, cóengos e cregos dan vida no tempo ó ideario relixioso que se mesturan noutra vertente nunha festa folclórica, de gaitas e ferreñas, empanadas de millo e viños do país, tintos e brancos. No relembro dos recordos, o Arcebispo Martín de Herrera, os párrocos José María Meléndez, Don Nicolás e Don Celestino, Couto Anido, ou por outras bandas Octavio Sanmartín, irmáns Rodríguez, Blanquito, Ramón Rey e tantos anónimos que xunto co pobo padronés, e axuda das institucións, termaron uns vimbios pra facer uns cestos que acurruchen unha sobranceira parte da cultura local .
Velaí unha andaina de luces e sombras que na década dos sesenta tivera unha visión de futuro, onde se espallaban ós catro ventos, amén do galego, en castelán, inglés e francés nun libriño de distribución gratuíta. Aínda máis, homilías como as do franciscano Padre Isorna, onde se vislumbraban os problemas sociais e de traballo e mesmamente sen prebendas, a desempoar actuacións teatrais como Os vellos non deben namorarse, e grupos corais como o orfeón Terra Nosa e os cantores de Poio. Eran e son uns xermolos carismáticos que na vila da ponliña verde endexamais deben desaparecer. Porque como aseveraba o historiador Antón Fraguas, soamentes hai un único Santiaguiño do Monte en Galicia, e atópase en Padrón.

Columna “Dende o Espolón” de Masito Beiró, pintor e escritor de Padrón
TIERRAS DE SANTIAGO, 05/08/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Cultura , Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
4 Votes | Average: 3.5 out of 54 Votes | Average: 3.5 out of 54 Votes | Average: 3.5 out of 54 Votes | Average: 3.5 out of 54 Votes | Average: 3.5 out of 5 (4 votos cunha media de: 3.5 sobre 5)


Vuelven los saharauis

Los saharauis vuelven a la Ría de Arousa dentro del programa “Vacacións en Paz”, una iniciativa solidaria que pretende ofrecer una oportunidad a los niños que malviven en el desierto mientras no se resuelve un conflicto que lleva ya demasiados años sin que encuentre un final satisfactorio. En estos meses que pasarán en Galicia, los niños tendrán la oportunidad de conocer nuestras costumbres, aprender nuevos hábitos de higiene y podrán acceder al sistema sanitario, al agua corriente, etc. ¡Todo un lujo! Pero su presencia también nos tiene que hacer reflexionar sobre el conflicto saharaui y la responsabilidad que España tiene en su origen y resolución.

Editorial de “DIARIO DE AROUSA”. 11/07/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Sociedade , Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
7 Votes | Average: 4.43 out of 57 Votes | Average: 4.43 out of 57 Votes | Average: 4.43 out of 57 Votes | Average: 4.43 out of 57 Votes | Average: 4.43 out of 5 (7 votos cunha media de: 4.43 sobre 5)


Lestido, cuando el tren es cotidiano.

Aún recuerdo cuando, hace unos años, los vecinos del lugar de Lestido, en Padrón, hicieron un nuevo llamamiento para intentar poner una solución a la línea férrea que atraviesa esa pequeña aldea. A la llegada a Lestido, el que aquí escribe no podía ocultar su sorpresa, en primer lugar, por la extraña cotidianeidad con la que los lugareños encajaban los trenes, cuyo paso divide en dos cada poco este lugar de Iria. Resulta también sorprendente la sucesiva desidia de las administraciones que durante décadas han dejado de lado no sólo a este punto sino a otros muchos en los que proliferan los pasos a nivel de elevada peligrosidad. Lo cierto es que ahora estamos en el siglo XXI, en 2008 para más señas, y la administración ha iniciado las obras de colocación de barreras semiautomáticas y señales luminosas. Un gran logro para unos vecinos, muchos de los cuales han nacido y crecido con el miedo en el cuerpo ante la estela del tren. Justo en el momento en el que hablamos de TAV o de AVE, de un tren para el futuro, y de una Galicia mejor comunicada, la decisión correcta de Fomento para mejorar Lestido y celebrada, como no podía ser de otra manera, por los vecinos de Lestido llega tarde, muy tarde. Triste sería que el anuncio de esta obra tan ansiada persiguiese únicamente una rentabilidad política. Es como si, de alguna manera, fuese un premio de consolación, una medalla de un metal indefinido que cuelga del cuello de los vecinos. Será porque ya ven el paso del tren como algo cotidiano en sus vidas. A eso han llegado.

Columna “Vista aérea” de Fernando Franjo. TIERRAS DE SANTIAGO, 20/05/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
8 Votes | Average: 3.5 out of 58 Votes | Average: 3.5 out of 58 Votes | Average: 3.5 out of 58 Votes | Average: 3.5 out of 58 Votes | Average: 3.5 out of 5 (8 votos cunha media de: 3.5 sobre 5)


La lamprea, a estudio.

La Consellería de Medio Ambiente y la Estación de Hidrobioloxía de O Con impulsan un estudio para determinar las causas de la disminución de lampreas en ríos como el Ulla o el Umia y así poder habilitar medidas para invertir esta tendencia. Colectivos como el de los valeiros de Pontecesures necesitan de este tipo de iniciativas para que su oficio vuelva a ser rentable. La deplorable situación del Ulla a su paso por esta y otras villas hacen que su estado sea casi de infertilidad. La contaminación y otros factores como la sequía han contribuido a mermar los beneficios de los pescadores, que reclaman soluciones.

Artículo de DIARIO DE AROUSA. 19/05/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
4 Votes | Average: 4 out of 54 Votes | Average: 4 out of 54 Votes | Average: 4 out of 54 Votes | Average: 4 out of 54 Votes | Average: 4 out of 5 (4 votos cunha media de: 4 sobre 5)


A continuada deterioración do medio que habitamos.

Entre as múltiples consecuencias negativas que se dan detrás de cada atentado ambiental contra o contorno que habitamos, por veces pódense apreciar (como ocorre no caso que hoxe se denuncia de verteduras de fuel ó río Ulla de parte dunha empresa padronesa) a repercusión directa que esas prácticas delituosas supoñen para as economías doutros cidadáns. Neste caso, os Valeiros de Pontecesures, que ven perigrar o seu medio de vida que vai parello á vida do propio río onde habitan as especies que comercializan. Como os danos son reais e concretos, será a Xustiza quen poña as cousas en razón. Máis preocupante é a denuncia que fan do desprezo por parte de responsables da administración pública, ó negárselles a posibilidade dunha denuncia administrativa. Cómpre pensar que se tratou dun mal entendido que terá rápida e debida corrección. Doutro xeito habería que pedir algo máis que responsabilidades políticas. Porque a propósito dos atentados contra os nosos ríos, xa que diso estamos a falar, non fai moito que se recordou dende aquí que nin as propias autoridades son quen de achegar unha cifra cun mínimo de rigor. Si, por riba, se pretende negar a evidencia non admitindo o rexistro oficial de novos casos, máis que previr estamos alimentando a sucesión de novos e continuados delitos.

Columna “Espiñas”. TIERRAS DE SANTIAGO, 13/05/08

Por Luis Angel Sabariz Rolán. Arquivado en: Ecoloxía , Opinión
Puntua esta entrada: 1 Stars2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
5 Votes | Average: 4.2 out of 55 Votes | Average: 4.2 out of 5