Pontecesures recibe el plan director para avanzar en la explotación de la Cerámica Celta.

El gobierno local inició también los trabajos para vallar todo el complejo con un perímetro de seguridad.

El Concello de Pontecesures avanza en la explotación de la vieja fábrica de la Cerámica Celta tras recibir hoy mismo el plan director que sentará las bases de lo que será el complejo e iniciar los trabajos para vallar todo el perímetro. El acuerdo entre el Concello y los herederos de Ramón Diéguez se selló hace más de dos meses y desde entonces el gobierno local trabaja para recuperar la memoria de la Cerámica Celta con objetivos ambiciosos que pasan por la musealización del lugar, la creación de un espacio con obradoiros de cerámicas y de exposiciones, todo para no desvirtuar la naturaleza del complejo de Porto de Arriba.

Diario de Arousa

Unos tíos de Fran Vieites fundaron el Cuxhaven en el 69.

Por toda Alemania hay clubes nacidos a través de emigrantes gallegos como el de esta ciudad del área de Hamburgo, el Ibérica de Dortmund, el Galicia de Bonn o los Gallegos de Bochum.

Una de las alineaciones del Cuxhaven CF, fundado por tíos-abuelos del canterano céltico Fran Vieites.
Una de las alineaciones del Cuxhaven CF, fundado por tíos-abuelos del canterano céltico Fran Vieites

El caso del FC Español de Karlsruhe no es, ni mucho menos, una excepción. Toda Alemania está trufada de clubes, equipos de barrio o peñas fundadas por emigrantes gallegos que fueron en busca de una vida mejor al país germano. Como es lógico, los territorios más industriales son los que más nacimientos albergaron, al amparo de la masiva mano de obra que llegó desde el fogar de Breogán. La región de Renania en general y Dortmund y la cuenca del Rurhr en particular son un ejemplo. Allí surgió el Ibérica o los Gallegos de Bochum. Más al sur, el Galicia de Bonn. Son solo tres ejemplos entre una multitud.

Otra de estas muestras está en una ciudad norteña del área metropolitana de Hamburgo. En el año 1969dos hermanos emigrados desde Pontecesures fundaron el Cuxhaven CF, tomando prestado el nombre de su localidad de acogida. Se llaman Alejandro Jesús Vieites -éste último fue el primer presidente de la entidad-. Y como el mundo es un pañuelo -y el del fútbol más-, resulta que son tíos abuelos de Fran Vieites, el portero canterano del Celta que actualmente milita en el Leicester inglés tras pasar por el Betis.

El problema para todos estos clubes fue el paso del tiempo. Al contrario que con el Español de Karlsruhe, muchos de sus impulsores no encontraron relevo en sus hijos y nietos. Otros, regresaron a casa. Así, poco a poco, muchos se fueron muriendo o integrándose en estructuras más potentes. Ese fue el caso del Cuxhaven, cuyo apellido ahora es FC y compite en las ligas regionales germanas. Pero sus orígenes siempre irán de la mano con los de Fran Vieites.

Hay clubes de origen gallego por toda Europa y América

Si hay un gallego en la luna, cómo no lo va a haber por todos los rincones del planeta Tierra. Las diferentes olas migratorias que obligaron a viajar al extranjero a distintas generaciones se plasmaron de muchas maneras en los países de acogida. Y una de ellas fue el fútbol. Tanto en América, donde mucha gente llegó desde Galicia en la primera mitad del siglo XX, como en Europa, con un flujo más centrado en los años 60 y 70, nacieron clubes fundados por gallegos. Muchos aún prevalecen.

El NY Galicia sigue compitiendo en la actualidad como club federado.
El NY Galicia sigue compitiendo en la actualidad como club federado.

El NY Galicia, por ejemplo, nació en 1922 en Nueva York. Un año antes que el Celta. En 1927 se enfrentó al Real Madrid con empate (1-1). Y hoy sigue en activo. Mismo caso que el Galicia de Salvador de Bahía, en Brasil.

En territorio europeo, amén de los casos ya mentados en Alemania, hay numerosos ejemplos en Suiza. Muchos eran equipos de amigos y los que fueron en serio, o bien desaparecieron o fueron asimilados por entidades más poderosas.

En Inglaterra, aún hoy sobrevive el Deportivo Galicia. Fundado en 1968 por emigrantes, está federado y compite con el sueño de poder disputar la FA Cup. Para que haya gallegos hasta en la competición más antigua del mundo.

Atlántico Diario

Artigo a título póstumo de Cabeza Quiles.

Cando o meu amigo Xosé Manuel Eirís marchou a ese lago inmenso.

Cabeza Quiles, en imaxe de arquivo remitida por el mesmo, asinando unha obra

Cabeza Quiles, en imaxe de arquivo remitida por el mesmo, asinando unha obra .

A TÍTULO PÓSTUMO | Este é o derradeiro artigo escrito por Fernando Cabeza Quiles para La Voz de Carballo | Escoito alá no alto o son afastado dunha zanfona (…) Eu ben sei que son sinais.

Coñecín o polifacético artista e fino cantautor Xosé Manuel Eirís cando el xa non estaba firme, significado que tivo en orixe a palabra enfermo, igual a ‘non firme’. Malia a súa doenza, que ao principio só coñeciamos e intuíamos, á parte da súa familia, uns poucos íntimos, seguiu practicando a vida —agás nos lóxicos momentos de medo e de desasosego— con solvencia e mesmo con entusiasmo. Nunha ocasión presentoume ao seu amigo o compositor e tamén cantautor Amancio Prada, a derradeira vez que este actuou no desaparecido cine Rega. Despois do concerto do célebre intérprete berciano fomos cear ao finado restaurante Bergantiños, onde tamén compartimos mesa, viandas e conversación con Carmen Martín Gaite, amiga de Amancio, que musicou algúns textos da escritora. Recordo que Xosé Manuel Eirís, todo corazón e xenerosidade, lle espetara, tratando de beneficiarme: «Este es Fernando Cabeza Quiles, también escribe», ao que un servidor, daquela un home novo, sen obra publicada, lle contestou, medio avergoñado, ou avergoñado e medio: «Solo soy un escribidor», resposta que lle fixera moita graza á escritora salmantina, unha das figuras máis importantes das letras hispánicas do século XX.

Aínda que Xosé Manuel seguía enfermando e estaba cada vez menos firme, aceptou —era un excelente fotógrafo— facer as fotografías do meu primeiro libro, Os nomes de lugar, e unha madrugada saímos de Carballo. El provisto da súa cámara e eu levando ás miñas costas unha gran preocupación e sentido de culpabilidade por ter embarcado o xa daquela bastante tocado Xosé Manuel naquela viaxe que ía ser longa.

Despois de varias paradas, eu sempre ao volante e Xosé Manuel tratando de descansar, seguimos percorrendo Galicia naquel incruento safari fotográfico no que os animais era paisaxes. Recordo que sobre as dúas da tarde chegamos ao val de Quiroga, que naquela primavera estaba pletórico de flores e desprendía un agradable recendo a tomiño. Perante aquela panorámica, chea de vida, beleza e enerxía, o meu amigo, que era un home extremadamente sensible, reviviu, recuperación que se fixo máis ostensible despois de comermos (el dúas) unhas enormes costeletas nunha casa de comidas de estrada que descubrimos grazas a un numeroso grupo de camións aparcados á beira da calzada.

O «long-play» de Xosé Manuel Eirís «Ese lago inmenso»

O «long-play» de Xosé Manuel Eirís «Ese lago inmenso» .

Se cando chegamos ao val de Quiroga Xosé Manuel remontou, ao arribármonos ás Médulas case levitou coa contemplación, dende o miradoiro de Orellán, dos fermosos picos, conos vermellos ou médulas da antiga mina de ouro romana. Logo de inmortalizar coa cámara a grande explotación aurífera abandonada, asaltamos, coma se fósemos dous nenos travesos, unha cerdeira chea de saborosas e bonitas cereixas e eu, cando vin a cara de gozo e satisfacción do meu amigo, comprendín que a viaxe pagara a pena.

Uns meses despois, o non firme ou enfermo tivo que ser hospitalizado. Un servidor, que o visitaba a cotío, lamentou non estar o día que o fixo Amancio Prada, quen, como despedida, lle murmurou baixiño ao seu moribundo amigo no oído a canción Campanas de Bastabales.

A pouco tempo Xosé Manuel Eirís finou e un servidor escribiu, cos ollos enchidos de bágoas, unha necrolóxica que denominei Xosé Manuel Eirís marchou a ese lago inmenso, título do seu derradeiro long play que me regalou e que aínda conservo. Dende aquela, cando volvo ás Médulas, furto unha cereixa e miro o ceo. Sempre vexo, aínda que o día estea nubrado, un lago inmenso e escoito alá no alto o son afastado dunha zanfona. Eu ben sei que son sinais que me envía o meu amigo finado

Nota do autor deste texto, Fernando Cabeza Quiles | Este é un resumo dos 63 relatos que aparecen no meu libro «Defuntos e santos inocentes». Nel recordo ao meu amigo defunto X. M. Eirís uns días de que Amancio Prada volva cantar en Carballo [farao o vindeiro 8 de maio, no 50.º aniversario do seu disco «Rosalía de Castro».

Nota da redacción | Este artigo foi enviado a comezos desta semana por Fernando Cabeza Quiles para a súa publicación en La Voz de Carballo hoxe, domingo 3 de maio. Sobrecollidos pola súa inesperada morte antonte, sexa esta publicación unha homenaxe en memoria da súa calidade humana e literaria. Nacido no 1953 en Ponferrada, Fernando Cabeza Quiles levaba decenios asentado en Carballo. Era, pois, carballés. Docente xubilado e prolífico escritor, seguirá sendo sempre toda unha referencia en materia de toponimia. Faleceu antonte, venres, en Carballo, aos 73 anos, cando practicaba o seu deporte preferido, o ciclismo.

La Voz de Galicia

Valga inicia los trámites para homenajear al Padre Isorna en el Día das Letras Galegas.

El Concello aspira a lograr que este franciscano se convierta en el segundo valgués, después de Xesús Ferro Couselo, en recibir este homenaje. 

El Padre Isorna oficiaba sus misas, emitidas por televisión, en gallego
El Padre Isorna oficiaba sus misas, emitidas por televisión, en gallego.

El Concello de Valga iniciará los trámites para solicitar, ante la Real Academia Galega, que una edición del Día das Letras Galegas se dedique al Padre Isorna, dado que el pasado domingo se cumplieron diez años de su fallecimiento. Esta es una de las condiciones imprescindibles para que un autor pueda recibir este reconocimiento, por lo que el alcalde, José María Bello Maneiro, destaca que “xa non hai ningún obstáculo para que o Padre Isorna se converta no segundo valgués, despois de Xesús Ferro Couselo, en ser homenaxeado no Día das Letras Galegas”.

Bello Maneiro señala que la figura del Padre Isorna trasciende el ámbito literario. También destacó en periodismo y en el campo religioso y espiritual. De hecho, fue conocido como “o cura galeguista”, por ser precursor del uso del gallego en la liturgia, oficiando durante más de veinte años las misas emitidas por la Televisión de Galicia.

Hijo Predilecto de Valga

Nacido en Barcia en 1921, José Manuel Isorna Ferreirós realizó el noviciado en Santiago y fue ordenado sacerdote en mayo del año 1947. Desempeñó una intensa actividad como comunicador en prensa y televisión, fue miembro de la Real Academia Galega y el 17 de mayo de 1997 recibió el título de Hijo Predilecto del municipio de Valga. Además, en 2009, Isorna donó al Concello su biblioteca privada, integrada por 15.000 volúmenes que permitieron abrir en 2011 en el Auditorio Municipal la primera biblioteca pública de teología de Galicia.

Diario de Arousa

O cesurés Juan Carlos Porrúa, funcionario do corpo superior da Xunta, aposta de Belén Rubio á fronte da Xerencia da Universidade de Vigo.

Foi presentado este mediodía nun acto aberto ao PTXAS no campus de Vigo.

Juan Carlos Porrúa, funcionario do corpo superior da Xunta, aposta de Belén Rubio á fronte da Xerencia

Belén Rubio e Juan Carlos Porrúa.

Juan Carlos Porrúa Pardal, funcionario do corpo superior da Xunta de Galicia con máis de 40 anos de experiencia na administración pública e en postos directivos de alta responsabilidade, é o candidato á Xerencia de H2040. O actual responsable de convocatorias estratéxicas na Axencia Galega de Innovación (GAIN) foi presentado este mediodía por Belén Rubio nun acto aberto ao PTXAS, celebrado no campus de Vigo, no que detallou os seus obxectivos, repasou algúns dos fitos da súa traxectoria profesional e se definiu como “unha persoa de retos”.

A candidata a reitora de H2040, tras volver presentar o seu equipo de goberno ao PTXAS presente na sala I do edificio Miralles, así como ao que seguiu o acto a través de UvigoTV, lembrou o compromiso da súa candidatura de dar a coñecer á persoa que ocuparía a Xerencia no transcurso da campaña. “Dixen que habería presentación e H2040 cumpre”, afirmou Rubio, que repasou o máis destacado do currículo de Porrúa, que considera “ten o perfil de liderado, negociación, resolución de conflitos, dirección por obxectivos e xestión do cambio. Para min é a persoa, é o cambio que necesita esta universidade”.

Unha ampla traxectoria en dirección e xestión pública

O candidato á Xerencia, que repartiría as súas xornadas laborais con catro días no campus de Vigo e un nos campus de Pontevedra e Ourense, alternativamente, conta cunha ampla traxectoria en dirección e xestión pública en diferentes departamentos da Xunta, o concello de Santiago e outros organismos públicos.

Especialista en planificación económica e orzamentaria, con experiencia directa na elaboración e seguimento de orzamentos públicos, xestión de capítulos I, II e VI, control financeiro e administración de recursos, Juan Carlos Porrúa é, ademais, experto en recursos humanos e organización administrativa, con responsabilidades en relacións de postos de traballo, negociación sindical, ofertas públicas de emprego, estabilización de persoal, nóminas e dirección de equipos. 

“Creo firmemente que como son funcionario hai un elemento polo que deberíamos pelexar: a mobilidade funcionarial”, dixo o candidato á Xerencia da UVigo, que se definiu como “persoa de retos” e lembrou algúns dos procesos de negociación nos que participou ao longo da súa traxectoria profesional con Alberto Núñez Feijóo ou Carlos Negreira. “Son persoa de portas abertas e agardo poder ter unha comunicación interna e fluída”, dixo Porrúa, que tamén subliñou o seu activo papel a prol da normalización lingüística.

Obxectivos á fronte da Xerencia

Juan Carlos Porrúa, que exerceu como subdirector xeral de Universidades e responsable de apoio ao estudantado universitario, bolsas, acceso á universidade e de coordinación das tres universidades galegas, participando na planificación do financiamento universitario e en procesos normativos e coordinación institucional vinculados ao SUG, avanzou este mediodía algúns dos seus obxectivos caso de chegar a ocupar a Xerencia da UVigo.

“Son puntos comúns en calquera administración, como a mobilidade, ou a necesidade de ter un concurso para que todo o persoal poida optar a prazas vacantes”, dixo Porrúa, que sumou tamén aos seus obxectivos a promoción profesional e a interna e a RPT, sobre a que sinalou “a necesidade de acadar o maior consenso posible, dentro da legalidade e que vaia parella ao cadro de persoal e axustada ás posibilidades orzamentarias. Non imos aforrar no capítulo I”, asegurou.

Xunto á modernización e simplificación dos procesos, o candidato á Xerencia de H2040, tamén sinalou a conciliación, “hai que negociar o teletraballo, que aínda que non son partidario, veu para quedarse”, dixo; así como o traballo cuns obxectivos marcados.

Universidade de Vigo